۱۵ سال پیش Kane & Lynch 2 لقب افسرده‌کننده‌ترین بازی تاریخ رو گرفت

اگه یه نگاه سرسری به Kane & Lynch 2: Dog Days بندازی، خیلی راحت میشه فکر کرد فقط یه شوتر سوم‌شخص دیگه از دوران Xbox 360 هست؛ دورانی که پر بود از همچین بازیایی. راستش این توصیف برای نسخه اولش کاملا صدق می‌کنه، همون بازی‌ای که بیشتر به خاطر یکی از بزرگ‌ترین جنجال‌های رسانه‌ای تاریخ گیم یادشه. اما نسخه دوم فرق داشت؛ یه چیزی خاص، متفاوت و موندگار.

حالا که ۱۵ سال از عمرش گذشته، هنوز همون چیزی که باعث شهرتش شده بود تازه و تاثیرگذاره. درسته که الان مثل یه شوتر قدیمی با ایرادای خودش به نظر میاد، ولی حرفایی برای گفتن داشت که خیلیا تو این یک‌ونیم دهه حتی نزدیکشم نشدن.

بخش زیادی از این خاص بودن برمی‌گرده به نحوه ارائه بازی. دوربین بازی طوری حرکت می‌کنه که انگار دست یه فیلمبردار بدبخت و وحشت‌زده‌ست که وسط هیجان بی‌امون گیر افتاده. وقتی همه بازیای اون زمان می‌خواستن سینمایی و قشنگ به نظر برسن، Dog Days خودش رو مثل یه فیلم مستند پر از خون و آشوب نشون می‌داد. رنگ‌ها خراب و محو می‌شن، انگار داری از روی یه نوار VHS کهنه می‌بینی. نور نئون و انفجارا لنز دوربین رو کور می‌کنن، صدا قطع میشه یا می‌پیچه. حتی اسلحه‌ها حس دقیقی نمی‌دن و تشویقت می‌کنن بی‌هدف شلیک کنی. همه‌ی اینا حس اون دنیای کثیف و ناامید رو می‌سازن.

خشونت بی‌رحمانه بازی با یه سانسور پیکسلی نشون داده میشه، انگار یکی داره تو لحظه سعی می‌کنه جلوی چشماتو بگیره. همین باعث میشه ذهن بازیکن جاهای خالی رو پر کنه و نتیجه‌ش خیلی ترسناک‌تر از هر چیزی باشه که سازنده‌ها می‌تونستن طراحی کنن. انگار داری یه ویدیو از LiveLeak می‌بینی.

سال ۲۰۱۰، Dog Days از همون بازیای “یا عاشقشی یا متنفرشی” بود. بعضیا عمقش رو درک کردن، بعضیا فقط حالشون بهم خورد. نقدها هم همینو نشون میده: این سایت حتی بهش ۴ از ۱۰ داد و مقایسه‌ش کرد با Army of Two: The 40th Day. ولی الان چی؟ Army of Two تقریبا فراموش شده، اما هنوزم یه عده عجیب و غریب با عشق از Dog Days حرف می‌زنن. همین نشون میده چطوری تبدیل به یه کلاسیک کالت ( یعنی اثری که شاید اولش موفقیت زیادی نداشته، اما با گذر زمان یه گروه وفادار و پرشور طرفدار پیدا کرده.) شده.

چیزی که امروز بیشتر به چشم میاد اینه که بازی هم آینه‌ی زمان خودش بود، هم یه تجربه منحصربه‌فرد. توی همون دورانی که Gears of War یا Stranglehold پر از هیجان و قهرمان‌بازی بودن، Kane & Lynch 2 کاری می‌کرد که خودتو کثیف حس کنی. این حس رو مدیون اون دوربین نابغه‌وارشه؛ انگار واقعا یه نفر سوم‌شخص کنارت ایستاده و با ترس و لرز داره این آدمای ضایع رو دنبال می‌کنه.

روایت بازی پر از رنج و عذاب بود؛ هر فصل یه مشت دیگه توی شکمت می‌کوبید. ۴ ساعت بیشتر طول نمی‌کشید، ولی همونقدر کافی بود. بیشتر از اون، واقعا غیرقابل تحمل می‌شد. همین کوتاهی بازی باعث شد تاثیرش موندگارتر بشه.

برخلاف خیلی از بازیای اون زمان که با افتخار خشونت رو نشون می‌دادن، Dog Days با صداقت می‌گفت: این دو نفر هیولا هستن. کشتاراشون به اندازه کاراکترای دیگه‌ی اون دوران بود، ولی هیچ وقت قهرمان نشون داده نمی‌شدن. به همین خاطر خیلیا اونو کنار Spec Ops: The Line می‌ذارن؛ یه بازی‌ای که واقعا می‌خواست چیزی درباره خشونت بگه.

ساختن همچین تجربه‌ای انتخابی آگاهانه بود و نشون داد IO Interactive چقدر توی خلق فضاهای خاص توانمنده. هیتمن همیشه یه ضدقهرمان باکلاس بوده که آدمای پرقدرت رو می‌کشه، ولی Kane و Lynch فقط دو تا آدم کثیف و شکست‌خورده‌ان.

وقتی بازی تموم میشه، حس رضایت نمی‌گیری، بیشتر یه نفس راحت می‌کشی که کابوس تموم شد. ولی مثل بهترین فیلمای ترسناک، باز هم “سرگرم‌کننده” بود؛ البته از اون سرگرمیایی که دل و روده‌تو به هم می‌پیچه.

Dog Days تجربه‌ایه که حتی بعد از ۱۵ سال هنوز هیچ بازی پرهزینه دیگه‌ای شبیهش ساخته نشده. یه تجربه بی‌رحم، تاریک و عجیب که همین خاص بودنش باعث شده هنوز زنده باشه. پس تولد ۱۵ سالگی Kane & Lynch 2 مبارک؛ هرچند هیچ چیزی توی این بازی بویی از شادی نداره.

منبع : eurogamer