شباهت The Rogue Prince of Persia به Dead Cells در نسخه 1.0
چند ساعت بعد از انتشار نسخه 1.0 بازی The Rogue Prince of Persia مبارزات چشمگیر و سریع مثل Dead Cells، اما امیدواریم فراتر از اون باشه. شاهزاده ایرانی از سال 1368 که اولین بار معرفی شد، مسیر طولانی و پر فراز و نشیبی رو پشت سر گذاشته. ظاهر و شکل بازی همیشه تغییر کرده؛ از اون انیمیشنهای روتوسکوپی خیرهکننده (یه تکنیک انیمیشن قدیمی و جالبه. توی این روش، انیماتورها از فیلمبرداری واقعی آدمها یا اشیا استفاده میکنن و بعد فریم به فریم روی اون تصاویر میکشن) گرفته تا پرش به دنیای سهبعدی و دوباره در سالهای اخیر برگشتن به سبک دوبعدی. اما توی همه این تغییرات، یه چیز همیشه ثابت مونده: حرکت. درسته که نسخههای قدیمیتر بازی خیلی کندتر بودن، ولی همیشه حس روان و سیالی حرکت جزو اصلیترین هویت این سری بوده. دلیل اینکه اینو میگم اینه که بازی The Rogue Prince of Persia که همین چند روز پیش بعد از یه سال دسترسی زودهنگام روی استیم، حالا به صورت نسخه 1.0 روی PC، ایکسباکس، پلیاستیشن، پلیاستیشن پلاس و گیمپس منتشر شده، با وجود اینکه دوباره یه بازآفرینی جدید از سری به حساب میاد، هنوزم تونسته بخشی از این میراث نزدیک به چهار دههای رو حفظ کنه.
البته هنوز اوایل کارمه با این بازی و فقط چند ساعت تجربهاش کردم، اما همین حالا هم حرکات نرم و سیالش منو تحت تاثیر قرار داده. قبل از اینکه خیلی عمیق بشم، لازمه یه قدم عقبتر بریم. اگه خبر ندارید، The Rogue Prince of Persia ساخته استودیو Evil Empire هست؛ همون استودیویی که بعد از Motion Twin سالها پشتیبانی بازی Dead Cells رو برعهده داشت. پس طبیعیه که ردپای زیادی از Dead Cells توی ساخته جدیدشون دیده بشه.
این بازی ممکنه فضای تاریک و فانتزی Dead Cells رو با گنبدهای درخشان و مناظر خشک و بیابونی پرشیا عوض کرده باشه، جایی که شما باید در مقابل نوغای هون (Nogai the Hun) و ارتشش بجنگید، اما در اصل همچنان یه سایداسکرولر (Side-Scroller یه سبک بازیه که توش دوربین از کنار کاراکتر نشون داده میشه و حرکت اصلی بازی هم به صورت افقی چپ و راست انجام میشه پر از مبارزهست). مراحلش به شکل رویهای ساخته میشن، پاورآپهای دائمی و موقت داره، سلاحها و قدرتها توی هر بار بازی تغییر میکنن و بله، ساختار اصلی هم همون روگلایک معروفه. میجنگی، میمیری، دوباره شروع میکنی و کمکم مهارتها و ارتقاهای جدید میگیری تا شاید دفعه بعدی موفق بشی. این بازی کپی صد درصدی Dead Cells نیست، اما اونقدر شباهت داره که بعضی وقتا حس میکنی دوباره همون مسیر قبلی رو میری. حتی چیزهایی مثل رابط کاربری فستتراول هم خیلی آشناست.
حالا اینکه این شباهتها چقدر مهمن، هنوز مطمئن نیستم. دلیلش هم واضحه: حرکت. همونطور که میراث این سری ایجاب میکنه، از همون لحظه اول حس فوقالعادهای داره. حرکات پارکورگونه شاهزاده با سرعت و روانی خاصی انجام میشه. از پرش و شیرجه تا دویدن روی دیوار و پرش روی میلهها، همهچیز با چند دکمه ساده و خیلی طبیعی انجام میشه. بازی سریع و پرانرژیه و یه ریتم خاصی داره. وقتی میدوی، میپری، میچرخی، حمله میکنی و دوباره با یه حرکت دیگه ادامه میدی، بعد از یه کم عادت کردن، حس خیلی لذتبخشی بهت میده. تازه اینجا زمانبندی درست حرکات واقعا پاداش داره و باعث میشه روانتر و سریعتر بازی کنی.
این حس خوب حرکت به مبارزات هم کشیده شده. حملات نزدیک و دوربرد هر دو ضربههای محکم و تاثیرگذاری دارن و وقتی این حرکات پارکورگونه توی مبارزهها ادغام میشن، بازی یه هویت خاص پیدا میکنه. همه اینا هم با یه ارائه بصری فوقالعاده ترکیب شده. انیمیشنها جذابن، مثل وقتی که شاهزاده خودش رو به عقب پرت میکنه تا وارد چاههای فستتراول بشه. مراحل و محیطهای مختلف هم طراحی زیبایی دارن. بازی با ترکیب پسزمینههای دوبعدی و جلوههای سهبعدی ساخته شده و سبک هنریش آدمو یاد کارای کمیک Moebius میندازه. شاید بعضیا بگن طراحی اولیه شاهزاده با رنگ بنفش خاصش شخصیت بیشتری داشت، ولی حتی با تغییرات هم بازی واقعا خوشگله.
بعد از چند ساعت، نظر من یه جورایی دوگانهست. از یه طرف حس میکنم Evil Empire میتونست بیشتر از سایه Dead Cells فاصله بگیره چون این شباهتها یه کم ذوقمو کم کرده. از طرف دیگه امیدوارم بازی توی ادامه مسیرش گستردهتر و جسورتر بشه. فعلا اما چیزی که منو نگه داشته، همون حرکت فوقالعاده و مبارزات سریعشه؛ یه هرجومرج هنرمندانه که واقعا تماشاییه.
منبع : eurogamer
