ورود فینیکس به Marvel Rivals یکی از بزرگ‌ترین ایرادهای طرفدارها رو برطرف می‌کنه

فینیکس وارد بازی Marvel Rivals شده، و شاید بالاخره وقتش باشه Overwatch 2 رو بذارم کنار و دوباره برگردم به این شوتر هیرویی NetEase. نه که مثلا عاشق فینیکس باشم، نه. تنها چیزایی که ازش می‌دونم همون چیزاییه که بعد از معرفی رسمی‌اش برای فصل سوم Marvel Rivals تو ویکی‌پدیا خوندم. ولی یه نکته توی تریلر معرفی‌اش بود که واقعا برام هیجان‌انگیز بود: اون واقعا مثل یه آدم معمولی حرکت می‌کنه، یا خب بهتره بگم مثل یه جهش‌یافته معمولی. و این چیزی بود که قبل از این، هیچ شخصیتی تو Rivals نداشت.

از وقتی Marvel Rivals تو آذر ۱۴۰۳ منتشر شد، بازیکنا بارها تو ردیت از سرعت پایین حرکت شخصیت‌ها گله کردن. بعضیا گفتن انگار کاراکترا دارن تو حالت آهسته راه می‌رن؛ بعضیای دیگه گفتن این بیشتر یه توهم بصریه و مثلا چون دوربین تو Overwatch اول‌شخصه و پویاتر به‌نظر می‌رسه، احساس می‌کنی سریع‌تره. من با دسته اول موافق بودم و هر روز بیشتر احساس می‌کردم سرعت پایین کاراکترا و ضربات کندشون داره اذیتم می‌کنه و کم‌کم باعث شد بازی کردن برام بی‌حال بشه.

حالا که Overwatch 2 حالت سوم‌شخص Stadium رو اضافه کرده و فینیکس تو Rivals به‌نظر می‌رسه سریع‌تر حرکت می‌کنه، تصمیم گرفتم نظریه‌ام رو تست کنم و ببینم واقعا بقیه شخصیت‌ها کندن یا نه. راستش، یه جورایی درست بود.

تو بخش تمرینی هر دو بازی، یه‌سری نوار اندازه‌گیری وجود داره که برای بررسی برد شلیک مفیده، ولی برای تست سرعت حرکت هم عالیه. بعد از کلی کلنجار رفتن با شخصیت‌های مختلف، فهمیدم کاراکترای Rivals برای طی کردن ۵ متر تقریبا نیم قدم بیشتر از شخصیتای Overwatch 2 نیاز دارن. در ظاهر به‌نظر می‌رسه مشکل‌زاست، ولی مقیاس فاصله تو Rivals هم متفاوته. ۵ متر تو Marvel Rivals تقریبا معادل ۲۹ سانتی‌متره، درحالی‌که همین مقدار تو Overwatch 2 تقریبا ۲۵ سانتی‌متره.

الان ممکنه بپرسی: “خب که چی؟” جواب اینه که شخصیتای Rivals تقریبا با همون سرعت شخصیتای Overwatch 2 حرکت می‌کنن، یا حتی سریع‌تر، چون عملا تو همون تعداد قدم، مسافت بیشتری رو طی می‌کنن. پس مشکل از سرعت نیست؛ مشکل از سبک حرکته.

شخصیتایی مثل Cloak and Dagger، Namor، اسپایدرمن و بقیه، طوری راه می‌رن انگار برای نقش تو Baywatch تست بازیگری می‌دن. با گام‌های بلند و شل‌وول وسط میدون می‌دون، حمله‌ها هم با وقفه‌های طولانی همراهه، مخصوصا اگه Iron Fist که رزمی‌کار حرفه‌ایه نباشی. نتیجه‌اش اینه که مبارزاتی که باید پرهیجان باشن، بیشتر شبیه یه رقص باله می‌شن. حتی صداها و انیمیشن‌های ضربات هم بی‌جونن. مثلا تفنگ شیک Winter Soldier مثل تفنگ اسباب‌بازی با صداخفه‌کن به‌نظر می‌رسه، یا جذب جون توسط Scarlet Witch اصلا حس نداره. همه‌چی شیکه ولی نه سوپرقهرمانانه.

اما فینیکس همه‌چیز رو عوض می‌کنه. یه صدای “فوووش” داغ و آتیشین با هر ضربه‌اش همراهه، و اگه سه بار متوالی به یه دشمن بزنه، یه انفجار کوچیک هم اضافه می‌شه. قدرت تهاجمی دیگه‌اش یه انفجار بزرگ‌تر ایجاد می‌کنه. تو حالت پرنده‌ی آتشین می‌تونه سریع جابه‌جا شه، و می‌تونه اینو با یه قابلیت حرکتی دیگه ترکیب کنه، که اون یکی هم خنک‌شدنش بی‌نهایت طول نمی‌کشه. وقتی جاخالی می‌ده یا مسیرشو عوض می‌کنه، واقعا سریع حرکت می‌کنه، نه اینکه مثل بقیه تنبلانه به یه سمت خم شه. حرکاتش ریتم و انرژی دارن، حتی اگه از نظر فنی سریع‌تر نباشه (نیست؛ Cloak and Dagger تو همون تعداد قدم همون مسیر رو می‌رن).

درواقع، NetEase بالاخره ترکیبی از سبک و کارایی پیدا کرده که نه خسته‌کننده‌ست و نه حس می‌کنی داری تو حلیم شنا می‌کنی. فینیکس اون‌جوری حرکت می‌کنه که انتظار داری یه مبارز آموزش‌دیده حرکت کنه، و حتی اگه از نظر فنی با بقیه شخصیتا تفاوت زیادی نداشته باشه، نبرداش هیجان‌انگیزن. و برای من، همین کافیه.

منبع : polygon