بررسی کامل بازی Ninja Gaiden 4
از خیلی جهات، نینجا گایدن 4 دقیقا همون چیزیه که انتظارش رو داشتم. یه همکاری جذاب بین استودیوهای Team Ninja و Platinum Games که هر دوشون از استودیوهای مورد علاقهی من هستن. این بازی مبارزاتش رو بر پایهی Ninja Gaiden 2 ساخته که به نظرم بهترین اکشن کل سری رو داشت، و در کنارش یه سری تغییرات کوچیک داره که باعث شده بازی یه کم قابلدسترستر بشه، بدون اینکه اون سختی و چالشی که طرفدارای قدیمی میخوان رو از دست بده. در واقع میتونم بگم سیستم مبارزهی Ninja Gaiden 4 یکی از بهترینهاییه که تا حالا دیدم، ولی با وجود این، بازی تو بخشهای دیگه زمین میخوره؛ از شخصیت اصلی بیروح گرفته تا طراحی مرحلههای بیانگیزه و داستانی قابلپیشبینی که اصلا نمیتونه تأثیرگذار باشه. با این حال، مبارزات بازی اونقدر قوی هستن که خیلی از ضعفها رو پنهون کنن، ولی بعضیاشون از این دفاع عبور میکنن و به تجربهای که میتونست یه بازگشت فوقالعاده برای استاد نینجا باشه، ضربه میزنن.
داستان هیچوقت نقطهی قوت سری Ninja Gaiden نبوده، پس تعجبی نداره که روایت Ninja Gaiden 4 هم یکی از ضعیفترین بخشهاش باشه. داستان ما رو با قهرمان جدیدی به اسم Yakumo آشنا میکنه، یه نینجای ماهر از قبیلهی Raven که در ابتدا مأموریت داره یه کاهنه از فرقهی اژدهای تاریک رو بکشه، اما خیلی زود هدفش عوض میشه و به مأموریتی تبدیل میشه برای محافظت از اون کاهنه تا چند تا مهر جادویی رو پیدا کنن و بالاخره برای همیشه اژدهای تاریک رو نابود کنن.
کمپین حدود ده ساعتهی بازی کاملا قابلپیشبینیه و تلاشش برای ایجاد لحظات احساسی بزرگ به جایی نمیرسه، چون هیچ تلاشی برای ساختن رابطهی واقعی با شخصیتها انجام نشده. یه مقدار گفتوگو بین Yakumo، مسئول مأموریتش و اعضای تیمش دیده میشه، ولی نه بامزهست، نه دلنشین، و نه به حدی میرسه که حس نزدیکی بینشون شکل بگیره. Yakumo بیشتر با غرغر، ناله، تأیید مأموریت و تهدید حرف میزنه، و همین باعث میشه بیشتر شبیه یه نینجای اخمو و بیاحساس به نظر برسه.
تو اواخر بازی، چند مرحله هم با Ryu بازی میکنی، که البته حضورش یه تنفس کوتاه و خوشاینده، ولی در عین حال یه فرصت از دسترفتهست. مرحلههای Ryu همون مسیرهایی رو دنبال میکنن که Yakumo قبلا رفته بود، با دشمنها و حتی باسهای مشابه، فقط این بار با امکانات کمتر. Ryu فقط یه سلاح داره، یه فرم مبارزه به نام Gleam Form که به اندازهی فرم خونین Yakumo (Bloodraven Form) جالب نیست، و فقط چهار حملهی Ninpo قدیمی در اختیار داره. تصور کن بخشهای Dante در Devil May Cry 4 رو، ولی بدون هیچ سلاح جدید، بدون تفاوت خاص تو سبک مبارزه، و بدون اون شوخطبعی خاص Dante.
در کل Ninja Gaiden 4 از نظر گیمپلی یه دستاورد فوقالعادهست که مبارزاتش میتونن هر طرفدار اکشنی رو سر ذوق بیارن، اما ضعف در شخصیتپردازی، طراحی مراحل و روایت باعث میشن نتونه به اون سطحی برسه که انتظار میرفت. با اینکه Ryu Hayabusa هنوز هم سایهی سنگینش رو روی کل بازی انداخته، اما حضور یه قهرمان جدید که نتونسته جای او رو پر کنه، حس اون شکوه قدیمی Ninja Gaiden رو کمتر کرده. با همهی اینها، اگه بخوای صرفا یه اکشن ناب و نفسگیر تجربه کنی، Ninja Gaiden 4 هنوز هم ارزش بازی کردن رو داره.
من حاضرم خیلی از ضعفهای یه بازی اکشن رو نادیده بگیرم، به شرطی که خودِ اکشنش خوب باشه، و خوشبختانه مبارزات Ninja Gaiden 4 نهتنها خوبن، بلکه فوقالعادهان. مبارزات بازی با سرعت دیوونهکنندهای جریان دارن، دشمنها باهوشن و اجازه نمیدن یه حرکت رو مدام تکرار کنی، و آزادی عمل زیادی داری تا هر نبرد رو به سبک خودت پیش ببری. ظاهر بازی هم حسابی چشمنوازه و اون حس سیال و نرم مخصوص Team Ninja رو با دیوونگی و اغراق همیشگی Platinum Games ترکیب کرده. خلاصه هر چیزی که از یه اکشن عالی میخوای، اینجا هست.
راز موفقیت Ninja Gaiden 4 تو مبارزات، میزان تهاجمی بودن دشمنهاست. دشمنها واقعا بیرحمن. منتظر نمیمونن نوبتشون برسه، از خارج از صفحه حمله میکنن، حرکات غیرقابل دفاع دارن، اگه بخوای فقط دفاع کنی بلافاصله میگیرنت، با زرهشون جلوی ضربات معمولیت رو میگیرن، و با تعداد زیادشون کاملا دورت رو پر میکنن. این سبک مبارزه کاملا مخصوص این سریه، و همین فشار دائمی دشمنها باعث میشه هر نبرد یه مبارزهی واقعی برای زنده موندن باشه.
شاید این توضیحات خیلی سخت به نظر بیان، ولی خوشبختانه Yakumo خودش هم ابزارهای قدرتمندی داره. تکنیک معروف Flying Swallow هنوز هم هست، همون حرکتی که باعث میشه مثل برق به سمت دشمن شیرجه بری و با یه ضربه سرش رو بزنی. یا حرکت هوایی Izuna Drop که با یه پرتاب و کوبیدن دشمن به زمین، بیشتر دشمنها رو با یه ضربه نابود میکنه. هر سلاح کلی حملهی قابلآنلاک داره، و از همه مهمتر، تکنیکهای نهاییای که با جذب جوهر دشمنهای مرده فعال میشن و یه کومبوی نمایشی، غیرقابل آسیب و فوقالعاده قدرتمند رو اجرا میکنن که چند تا دشمن رو با هم له میکنه.
هیچکدوم از این چیزها جدید نیستن، و در واقع همون چیزاییان که همیشه باعث شدن مبارزات Ninja Gaiden خاص باشه. ولی ارزش داره دربارهشون صحبت کنیم، چون بزرگترین نگرانی من قبل از تجربهی Ninja Gaiden 4 این بود که شاید حس و حال سری رو از دست بده و بیشتر شبیه بازیهای Platinum بشه. البته این بهخودیخود چیز بدی نیست، ولی برای کسی که ۱۳ سال منتظر بازگشت این سری بوده، اون حس اصیل Ninja Gaiden خیلی مهمتره. خوشبختانه اینطور نشده؛ Ninja Gaiden 4 یه بازی تمامعیار از این سریه که فقط یه چاشنی کوچیک از سبک Platinum Games بهش اضافه شده تا تجربه رو هیجانانگیزتر کنه.
بخش زیادی از اون حس جدیدی که تو مبارزات Ninja Gaiden 4 وجود داره، از یه تغییر بزرگ میاد: فرم جدید Yakumo به اسم Bloodraven Form. وقتی دکمهی ماشهی چپ رو نگه داری، Yakumo سلاحش رو به یه نسخهی سنگینتر و چشمگیرتر تبدیل میکنه که یه مجموعه حرکات کاملا جدید داره و میتونه دفاع دشمن رو بشکنه یا حتی حملات ویژهشون رو قطع کنه. این حملات از نظر بصری فوقالعاده جذابن و آدم رو یاد ضربات سنگین Wicked Weave تو بازی Bayonetta میندازن؛ مخصوصا وقتی شمشیر تبدیل به یه متهی عظیم میشه یا چوبدستی به یه پتک بزرگ تغییر پیدا میکنه.
اما جذابیت این فرم فقط تو ظاهرش نیست. Bloodraven Form یه لایهی تازه به مبارزات اضافه میکنه که باعث میشه باید مدام حواست به واکنش دشمنها نسبت به حملاتت باشه. اگه بدون فکر فقط دکمهها رو بزنی و ضربات سبک رو اسپم کنی، دشمنها بهراحتی حملاتت رو بلاک میکنن و یه ضدحملهی سنگین تحویلت میدن. ولی اگه دقت کنی و ببینی دارن سفید میدرخشن و ضرباتت رو بیاثر میکنن، میتونی با یه حملهی Bloodraven Form نهتنها آسیب زیادی وارد کنی، بلکه دفاعشون رو هم بشکنی و راه رو برای ضربات بعدی باز کنی.
حرکتهای مربوط به Bloodraven Form به یه نوار انرژی وصلن که خیلی سریع خالی میشه، و همین باعث میشه مدیریت منابع اهمیت زیادی پیدا کنه. این حملات خونی معمولا کندن، پس اگه بخوای وسط حملهی سریع دشمن ازشون استفاده کنی، ریسک بالایی داره. بنابراین باید تصمیم بگیری که آیا ارزشش رو داره زودتر از موعد از حملهی خونی استفاده کنی و امیدوار باشی بتونی دشمن زرهدار رو تو شروع حرکتش بزنی، یا بهتره صبر کنی و در لحظه واکنش نشون بدی، یا اینکه اصلا نوار انرژی رو نگه داری تا بتونی باهاش جلوی یه حرکت غیرقابل دفاع رو بگیری. در هر حالت، داشتن گزینههای مختلف برای کنترل نبرد تو یه بازی مثل Ninja Gaiden حیاتیه، و Ninja Gaiden 4 پر از همین گزینههای متنوعه که آزادی عمل زیادی بهت میده.
یه تغییر دیگه نسبت به نسخههای قبلی اینه که این بار نمیتونی هر سلاح رو جداگونه ارتقا بدی. بهجاش باید ارتقاها رو به صورت مجزا بخری. ارتقاهای عمومی که روی همهی سلاحها تأثیر دارن با Ninja Coin خریداری میشن؛ ارزی که با انجام مأموریتهای جانبی، چالشهای Purgatory اختیاری، یا پایان هر فصل بهدست میاد. اما تکنیکهای مخصوص هر سلاح با Weapon EXP باز میشن که از طریق مبارزه با دشمنها بهدست میاد. هر چقدر عملکردت بهتر باشه، Weapon EXP بیشتری میگیری. من از این سیستم خوشم اومد چون همیشه یه چیز جدید برای باز کردن داشتم، هرچند فکر میکنم بازی تو ابتدای کار یه کم تو دادن ارتقاها خساست به خرج میده.
بذار رک بگم: در شروع بازی حتی نمیتونی Essence جذب کنی تا تکنیک نهاییت سریع شارژ بشه، یا بعد از فرود اومدن از پرش اونو سریع آماده کنی، یا حتی تا سطح دو شارژش کنی. همهی این تواناییها باید خریداری بشن، همراه با حرکتهای اصلی مثل Flying Swallow و Izuna Drop. از طرفی هم همین ارز برای خرید آیتمهای مصرفی استفاده میشه، که باعث میشه اقتصاد بازی تو اوایل خیلی خشن باشه. مخصوصا اگه نسخهی Deluxe Edition رو نداشته باشی که به بازیکن از همون اول ۵۰ هزار Ninja Coin میده؛ مقداری که تقریبا برای خرید همهی ارتقاهای ابتدایی و پر کردن موجودی آیتمها کافیه. ولی اگه نسخهی معمولی رو داری، چند ساعت اول حسابی سخت میگذره تا بتونی کمکم مجموعه حرکاتت رو کامل کنی و مبارزات Ninja Gaiden 4 به اوج خودش برسه.
آخرین تغییر جدید در سیستم مبارزه، اضافه شدن یه نوار Berserk هست که با وارد کردن یا خوردن آسیب پر میشه، و همچنین وقتی دشمنهایی رو که اعضاشون قطع شدن با تکنیکهای Obliteration از بین ببری. وقتی نوار پر میشه، حملات شارژشدهی Bloodraven Form تبدیل به Bloodbath Kill میشن؛ ضربات سینماتیکی که دشمن رو با یه حرکت از پا درمیارن. این هم یه المان دیگه از مدیریت منابعه که حس خیلی رضایتبخشی داره، چون وقتی بالاخره زنده میمونی و نوار رو پر میکنی، میتونی در چند ثانیه یه صفحه پر از دشمن رو نابود کنی.
Platinum Games با اضافه کردن یه ویژگی جدید به مبارزات، حس استایل و خلاقیت خاص خودش رو هم وارد Ninja Gaiden 4 کرده. حالا Yakumo میتونه فقط با فشار دادن یه دکمه بین سلاحهاش جابهجا بشه. این یعنی میتونی حرکات ترکیبی فوقالعادهای اجرا کنی؛ مثلا دشمن رو با شمشیرهای دوقلو به هوا بفرستی، چند ضربه بزنی، سریع به یه سلاح دیگه سوییچ کنی، دوباره چند ضربه بزنی، بعد با سلاح سوم ادامه بدی و در نهایت با یه Izuna Drop محکم بندازیش زمین. درسته که سطح ترکیبسازی حرکات به اندازهی Devil May Cry نمیرسه، ولی همچنان میتونی کلی کومبوی جذاب و خلاقانه بین تکنیکهای مختلف هر سلاح بسازی. حتی یه حالت تمرین هم تو بازی هست تا بتونی روی حرکاتت کار کنی، آسیبها رو بهینه کنی و استایل خودت رو پیدا کنی. همین تنوع باعث میشه مبارزات در طول کل کمپین هیچوقت تکراری نشن و همیشه هیجانانگیز بمونن.
من اولین بار Ninja Gaiden 4 رو روی درجهی سختی Hard بازی کردم و حس کردم اون سطح، تعادل خوبی بین چالش و لذت از بازی داره. با این حال، یه نکتهی مثبت اینه که میتونی در هر لحظه درجهی سختی رو تغییر بدی (به جز حالت Master Ninja)، که برای بازیکنهایی که از چالشهای سنگینش خسته میشن، گزینهی خیلی خوبیه. حالت Hero هم به بازی اضافه شده که وقتی سلامتت پایین میاد، قابلیت دفاع و جاخالی خودکار رو فعال میکنه و حتی با فشردن یه دکمه، حرکات ترکیبی و پرآسیب اجرا میکنی. این حالت برای من نیست، ولی واقعا حرکت هوشمندانهایه که باعث میشه افراد بیشتری بتونن از اکشن و هیجان Ninja Gaiden لذت ببرن.
در حالی که مبارزات بازی بینقصن و محیطهای مبارزهای آزادی عمل بالایی دارن تا بین نقاط مختلف بپری و دشمنها رو تکهتکه کنی، طراحی مراحل خودش اونقدر الهامبخش نیست. بعضی وقتها تو نسخهی آیندهنگرانهای از توکیو که با قدرت تاریک Dark Dragon تغییر کرده، معماریهای جذاب و چشمنوازی میبینی، ولی بیشتر وقتها فقط داری بین پشتبامهای تکراری، راهروهای یکشکل و خیابونهای بیروح میچرخی. وقتی هم از توکیو خارج میشی، وضعیت بهتر نمیشه. فقط محیط عوض میشه با صخرههای مهآلود، فاضلابهای زشت و پایگاههای نظامی مشابه.
البته چند بخش حرکتی خاص هم هست که بین نبردهای تکهتکه کردن دشمنها یه تنوع کوچیک ایجاد میکنن. مثلا بخشهایی که شبیه بازی Sonic روی ریلها سر میخوری، یا جایی که باید با جریان باد پرواز کنی تا از روی کوهها رد شی، یا حتی موجسواری داخل فاضلابها. ولی متأسفانه این بخشها چند بار بدون تغییر خاصی تکرار میشن و بهجای اینکه حس تنوع بدن، بیشتر شبیه پرکنندهی زمان (فیلر) به نظر میرسن.
سیستم جدید مأموریتهای فرعی، یه بخش جذابه که بهت اجازه میده با انجام کارهای اختیاری، یه مقدار پول اضافه به دست بیاری. مثلا پیدا کردن و شکست دادن مینیباسهای مخفی، شکار موجودات جمعکردنی به اسم Gourdies، یا حتی فقط کشتن تعداد مشخصی دشمن تو یه منطقه خاص. این بخش باعث میشه بیشتر دنبال جزئیات بری و فقط از کنار مبارزههای اختیاری رد نشی، هرچند طراحی مراحل که خیلی خطی و بیروحن، انگیزه زیادی برای گشتوگذار باقی نمیذارن.
با این حال، جذابترین چیزی که میتونم تو مراحل پیدا کنم، دروازههای Purgatory هستن. اینا اتاقهای چالش اختیاریان که یه ویژگی جالب دارن: خودت تصمیم میگیری با چه مقدار جون واردشون بشی. هرچی جون کمتری انتخاب کنی، پاداش بیشتری میگیری. این مبارزهها بدون شک شدیدترین و هیجانانگیزترین چالشهای بازیان و من واقعاً از تلاش برای رد کردن سختترین حالتشون و گرفتن پاداش حسابی لذت بردم.
در بخش باسفایتها، همیشه سری Ninja Gaiden نقطهضعفهایی داشته، اما از اون طرف، استودیو Platinum Games همیشه تو طراحی باسها درخشان بوده. ترکیب این دوتا هم دقیقا همونطور که میشه حدس زد از آب دراومده: کیفیت باسها خیلی متغیره. بعضیا واقعا عالیان و با موسیقی تند و هیجانی، یادآور نبردهای فوقالعاده Metal Gear Rising هستن، اما بعضیا فقط مبارزههای خستهکننده با هیولاهای بزرگن که جون زیاد دارن و پر از ترفندهای اعصابخوردکنن؛ از باسهایی که مدام تو محیط تلپورت میشن تا غولهایی که دشمنهای کوچیک احضار میکنن تا حواست رو از حملات اصلیشون پرت کنن.
بعد از تموم کردن بخش داستانی، درجه سختی Master Ninja باز میشه و میتونی هر مرحله، باس، یا دروازه Purgatory باز شده رو دوباره بازی کنی، اونم با شخصیت Yakumo یا Ryu. اما مهمتر از همه، ۱۸ تا چالش مبارزهای جدید باز میشن که هرکدوم قانونها و محدودیتهای خاص خودشونو دارن. مثلا بعضیا جلوی استفاده از حالت Bloodraven رو میگیرن، بعضیا باعث میشن جونت کمکم کم بشه و مجبورت کنن بین استفاده از تکنیک نهایی و جمعکردن گویهای جون تعادل برقرار کنی، یا حتی ممکنه کلا نتونی درمان کنی. هنوز همهشونو تموم نکردم، ولی حسابی سرگرمم کردن و منتظرم با دوستام رقابت کنم ببینیم کی امتیاز بالاتری میگیره.
در نهایت، وقتی صحبت از مبارزه میشه، بازیهای خیلی کمی هستن که حتی نزدیک Ninja Gaiden 4 باشن. این بازی بدون شک بهترین تجربهایه که از یه اکشن سهبعدی بعد از Devil May Cry 5 داشتم. داستان ناامیدکننده، طراحی مراحل خشک و باسفایتهای نامتوازن قطعا ایرادن، ولی هیچکدوم باعث نشدن از بازی دست بکشم. با همه ایرادهاش، Ninja Gaiden 4 بهترین بازی اکشن خالص از زمان Hi-Fi Rush تا حالاست و امیدوارم ۱۳ سال دیگه برای نسخه بعدی صبر نکنیم.
منبع : IGN
