برگشتم به Silent Hill 2 و این ریمیک دقیقا همونیه که باید باشه

من احتمالا جز اقلیت هستم، اما از رویکرد Bluepoint در بازسازی‌ها زیاد خوشم نمیاد. بله، بازسازی‌ها زیبا هستن، از نظر فنی عالی و از نظر مکانیک هم به اصل وفادارن، اما آزادی‌های هنری استودیو خیلی وقت‌ها اذیت‌کننده‌ست. من خودم یه خوره اصالت و یه پیرمرد غرغرو در حال ساختنم که تغییر رو دوست نداره، اما هنوز فکر می‌کنم بازسازی‌ها باید اصولا در چهارچوب دید خلاقانه نسخه اصلی بازی کنن. تغییر در پالت رنگی – مثلا جا به جایی رنگ‌های مه‌آلود و کم‌رنگ Shadow of the Colossus روی PS2 به نورپردازی طبیعی‌تر – ممکنه کمی زیبایی اضافه کنه، اما می‌تونه لحن مورد نظر اصلی رو به طور جدی تغییر بده. حتی تصمیم Bluepoint برای بازطراحی بخش‌هایی از Demon’s Souls با سبک معماری کاملا متفاوت، فقط یه انتخاب هنری نیست، بلکه تاثیر زیادی روی جهان‌سازی داره.

نه که بخوام صرفا Bluepoint رو هدف بگیرم؛ ما شاهد خیلی استودیوهای مختلف بودیم که رویکردهای متفاوتی در بازسازی‌ها داشتن، و منم قانع نشدم از اونایی که فقط یه رنگ‌آمیزی تازه اضافه می‌کنن و هسته قدیمی و دشوار بازی رو برای مخاطب مدرن به نمایش می‌ذارن که فقط طرفداران سرسخت می‌تونن ازش لذت ببرن. دلیل اینکه بازسازی‌ها تو ذهنم هستن هم ساده‌ست: کلاسیک ترسناک بقا Silent Hill 2 بالاخره هفته پیش روی Xbox Series X/S منتشر شد و منو دوباره به بازی کشوند. نسخه اصلی از سال ۱۳۸۰ یکی از بازی‌های مورد علاقه‌م بود و هنوز هم به یاد دارم اولین بار کی و کجا James Sunderland غمگین دنبال همسر ظاهرا مرده‌اش بود که ناگهان همه چیز جا افتاد (اگه کنجکاوی، روی یه کوسن روی زمین آپارتمانم در Hackney بودم، پاهایی که از سقف بیمارستان Brookhaven آویزون بودن اذیتم می‌کردن).

وقتی اعلام شد Silent Hill 2 بازسازی می‌شه، کمی نگران بودم. نه به خاطر توسعه‌دهنده، چون بازی‌های ترسناک Bloober Team همیشه جذاب بودن و با وجود بعضی نقص‌ها خلاقیت می‌درخشید، بلکه چون Silent Hill 2 یه اثر کاملا دقیق و ظریفه و پتانسیل فاجعه در بازسازی بالاست. هر مرحله، هر ریتم، سفر فشارآور James در شهر مه‌آلود، پر از معناست و دستکاری بیش از حد ممکنه همه چیز رو خراب کنه. اما Bloober این مشکلات رو به شکلی فوق‌العاده مدیریت کرده.

بله، می‌دونم طرفداران قدیمی Silent Hill 2 ممکنه پشت طرفداران Bluepoint با گوجه فرنگی آماده قرار بگیرن، اما از نظر من بازسازی Bloober دقیقا همونی‌ست که باید باشه – هسته اصلی نسخه اصلی رو گسترش و ارتقا می‌ده بدون اینکه تبدیل به چیز دیگه‌ای بشه. ترسناک بقا محبوب با مهارت مکانیکی مدرن و بازسازی زیبا ولی وفادار، طوری که نسخه اصلی رو غنی می‌کنه بدون اینکه روح و لحن اون رو به خطر بندازه. تغییر دوربین از زاویه سینمایی به over-the-shoulder هم رادیکاله، اما یه تغییر مثبت محسوب می‌شه و شهر رو طوری درگیرت می‌کنه که همچنان فضای بسته و ترسناک خودش حفظ بشه.

Bloober این کار رو با کمی حس شوخ‌طبعی انجام داده. عاشق اون مانکن‌های بانمک و ترسناک هستم که هر قدمت در مناطق جدید تبدیل به یه بازی ‘ohmygodmustlookforthelegs’ می‌شه. همچنین طراحی دوباره پلکان بزرگ Lakeview Hotel که قبلا الهام گرفته از Overlook Hotel در فیلم The Shining بود، حالا بر اساس Stanley Hotel در کلرادو ساخته شده، که در اقتباس تلویزیونی کتاب Stephen King استفاده شده. حتی یه تئوری قدیمی طرفداران رو هم به شکل شوخ‌طبعانه کانون کرده – که نشون می‌ده این نسخه جدید Silent Hill 2 می‌تونه در همان خط زمانی با بازی ۱۳۸۰ همزیستی داشته باشه. همه چیز فوق‌العاده‌ست، فضاهای جدید در چهارچوب نسخه اصلی به خوبی کاوش شدن و روح و لحن اصلی حفظ شده.

البته بازسازی کامل نیست. با گسترش صرفا در چهارچوب داستان اصلی، گاهی ساختار بازی حس می‌کنه که قراره از هم بپاشه. بخش طولانی Otherworld از Brookhaven تا Silent Hill Historical Society شاید از نظر داستانی ضروری باشه، اما به شدت فشارآوره و ریتم بازی گاهی مشکل‌ساز می‌شه. اما بعد یه بازتصور فوق‌العاده ترسناک مثل زندان، شاید ترسناک‌ترین منطقه‌ای که تو یه بازی تجربه کردم، این مشکل حل می‌شه. در کل، فوق‌العاده‌ست؛ یه نمونه عالی از اینکه یه بازسازی چطور باید انجام بشه.

منبع : eurogamer