John Carpenter’s Toxic Commando یه نگاه تازه به یه سبک تکراری میاره

خیلی از شوترهای کوآپ شبیه Left 4 Dead توی این سال‌ها اومدن و رفتن. از جمله Back 4 Blood که قرار بود جانشین معنوی Left 4 Dead باشه و سریع فراموش شد، یا FBC Firebreak که اخیرا توسط Remedy عرضه شد. اصلا یادتونه FBC Firebreak چی بود؟ شاید با آپدیت‌های آینده یه مخاطب پیدا کنه، ولی الان واقعا کار سختی در پیش داره.

بازی John Carpenter’s Toxic Commando
سازنده: Focus Home
ناشر: Saber
تاریخ عرضه: اوایل سال 1405 روی PC، پلی‌استیشن 5 و ایکس‌باکس سری S/X

یکی از بازی‌های شبیه Left 4 Dead مورد علاقه من World War Z ساخته Saber Interactive بود. دلیلش هم تعداد وحشتناک زامبی‌هایی بود که تو هر مرحله به سمتت می‌اومدن و صحنه‌های تصویری عجیب‌وغریبی که از توده‌های بی‌پایان مرده‌ها ساخته می‌شد. بعد از اون هم Saber سراغ Space Marine 2 رفت و حالا برگشته با John Carpenter’s Toxic Commando. این بار همه تجربه‌هاش از دو بازی قبلی رو گرفته، گذاشته توی یه دنیای نیمه‌باز و در کنارش یه ایده غیرمنتظره ولی خیلی خفن از بازی MudRunner خودش هم اضافه کرده.

به‌جای مراحل خطی معمول اینکه توی این سبک بازی‌ها بتونی آزادانه بگردی ، واقعا حس تازگی داره. توی داستان Toxic Commando که درباره چهار مزدور آلوده و جنگشون با لشکرهای یه موجود تازه بیدارشده به اسم Sludge God هست، آزادی داری هرطور خواستی پیاده یا با ماشین تو نقشه بگردی و بعدش درگیری بزرگ مرحله رو شروع کنی. درست مثل Left 4 Dead، بازی به چند بخش و هر بخش به چند مرحله تقسیم شده، اما این بار فقط از نقطه A به B نمیری. می‌تونی خودت مسیرت رو انتخاب کنی. می‌خوای همه آیتم‌ها و لوکیشن‌های نقشه رو بگردی و ریسک کنی که با چندتا دسته زامبی روبرو بشی، یا مستقیم بری سراغ ماموریت اصلی ولی با تجهیزات کمتر و خطر بیشتر؟ انتخاب با خودته.

بخش زیادی از زمانت صرف تیراندازی به انواع زامبی‌ها میشه؛ مدل‌هایی مثل زامبی‌های انفجاری، چسبنده یا سمی که همه‌مون توی بازی‌های دیگه دیدیم. ولی فقط تیراندازی نیست. وسط نقشه توده‌های بزرگ شاخک‌های جهنده ظاهر میشن که باید قبل از ناپدید شدن بزنی‌شون، مینی‌گیم‌های هک و تعمیر تجهیزات داری، مخفیگاه‌های کوچیک برای لوت پیدا می‌کنی، ماموریت‌های جانبی انجام میدی و کلی کار دیگه.

یکی از سرگرم‌کننده‌ترین کارها هم اینه که با ماشین از روی زامبی‌ها رد بشی. له کردن زامبی‌ها همیشه حال میده، اما اینجا فوق‌العاده‌ست. گاهی صدها زامبی روی صفحه هستن و تو با ماشین می‌زنی به دلشون، در حالی که هم‌تیمی‌هات از پنجره بیرون خم شدن و بقیه رو تیربارون می‌کنن. واقعا شبیه صحنه‌های فیلم‌های اکشن دهه هشتاده. هر ماشین هم قابلیت خاص خودش رو داره. مثلا آمبولانس می‌تونه تیم رو شفا بده یا ماشین پلیس قابلیت انفجاری مثل نارنجک صوتی داره.

ماشین HMV جذاب‌ترین وسیله‌ست. یه ماشین همه‌جارو با تیربار و وینچ که دقیقا ربط پیدا می‌کنه به الهام‌گیری بازی از MudRunner. وسط نقشه پر از مرداب و گل و لای هست که حرکت رو کند می‌کنن و زامبی‌ها هم از همه طرف میریزن سرت. اینجاست که با وینچ به یه درخت یا صخره قلاب می‌زنی و ماشین رو بیرون می‌کشی. تازه واکنش طبیعی گل به حرکت چرخ‌ها هم خیلی قشنگ طراحی شده.

در مورد لشکرها هم بگم که هر بار دیدن هزاران زامبی که مثل موج به سمتت هجوم میارن هنوزم آدم رو شوکه می‌کنه. با وجود نیمه‌باز بودن مراحل، همچنان پر از این صحنه‌های هیجان‌انگیزه. بعضی وقت‌ها هم قبل از این نبردهای بزرگ، کمی وقت داری تا با تله‌ها و سلاح‌های سنگین آماده بشی.

تو این مبارزات بزرگ می‌تونی از سلاح‌هایی مثل ریل‌گان، نارنجک‌انداز یا برجک‌ها استفاده کنی. ولی همه این‌ها نیاز به منبعی به اسم Scrap دارن. Scrap رو فقط با گشتن نقشه پیدا می‌کنی، پس همون حس ریسک و پاداش دوباره اینجا پررنگ میشه. هر شخصیت هم قدرت ویژه خودش رو داره. مثلا کاراکتری به اسم Walter می‌تونه از دست‌هاش صاعقه آبی پرتاب کنه.

اما بهترین بخش بازی بی‌تردید انفجارهاست. وقتی وسط جمعیت هزارنفری یه نارنجک پرت می‌کنی و تیکه‌های بدن به هوا پرتاب میشه یا یه بشکه قرمز رو منفجر می‌کنی، صحنه‌هایی به‌وجود میاد که یادآور کمیک‌های خشن یا سریالی مثل The Boys هست. یه هرج‌ومرج خونین و اغراق‌آمیز که خیلی جذابه.

البته بازی بی‌نقص هم نیست. شخصیت‌های اصلی بازی خیلی کلیشه‌ای و بدون هویت خاص طراحی شدن. دیالوگ‌هاشون هم تکراریه و زود آزاردهنده میشه. مثلا Walter هر دقیقه میگه “از این خوشم میاد” و واقعا بعد یه مدت اعصاب‌خوردکن میشه. این با شخصیت‌های به‌یادموندنی فیلم‌های جان کارپنتر خیلی فاصله داره.

یه مشکل دیگه هم سیستم ارتقا و شخصی‌سازیه که زیادی به سمت گرایند میره. سه نوع واحد پولی تو بازی هست که همه‌شون اسم کلی “Currencies” دارن، درواقع کریستال‌هایی به اسم Sludgite هستن. نوع پایه‌شون رو با جمع‌کردن از درخت‌های عجیب توی نقشه می‌گیری، ولی انواع پیشرفته‌ترش بیشتر با اتمام ماموریت‌ها و تو سختی‌های بالاتر میاد. مشکل اینجاست که هزینه آیتم‌ها بالاست و پیشرفت خیلی کند حس میشه. برای آنلاک کردن ظاهر و تجهیزات واقعا باید وقت زیادی بذاری.

مشخصه که این طراحی برای تشویق به تکرار مراحل روی سختی‌های بالاتر مثل Helldivers 2 در نظر گرفته شده، اما وقتی گزینه‌های شخصی‌سازی زیاد باشه و همه‌شون قفل بمونن، انگیزه خیلی کم میشه.

یه نکته عجیب هم اسم بازیه. چرا اسمش “John Carpenter’s Toxic Commando” هست در حالی که همیشه چهار نفر هستن؟ حتی اگه تنها بازی کنی سه تا هوش مصنوعی کنارت می‌ذاره. مگر اینکه جمع بستن Commando هم بشه همون Commando، مثل Joy-Con که مفرد و جمعش یکیه!

در کل با وجود چند ایراد، Toxic Commando یه شوتر کوآپ پرانرژی و خون‌آلود حساب میشه. شاید جایزه بهترین بازی سال رو نگیره، اما قطعا از اون بازی‌هاییه که با چندتا دوست میشه شب‌های خیلی سرگرم‌کننده‌ای داشت. حالا اینکه بخوای بارها برای گرفتن یه اسکین خاص برگردی یا نه بستگی به خودت داره، ولی برای من همون یه بار تجربه کمپینش با دوستان کافیه تا بگم منتظرشم وقتی اوایل سال 1405 منتشر بشه.

منبع : eurogamer