بررسی بازی Wheel World یه تجربه‌ی شیرین و آرامش‌بخش

در میان همه ویژگی‌های ارزشمند Wheel World، این بازی یادآوری می‌کند که یک بازی می‌تواند از قطعات آشنا ساخته شده باشد اما وقتی بازی می‌کنید، کاملا حس تازه و متفاوتی داشته باشد.

• ناشر: Annapurna Interactive
• توسعه‌دهنده: Messhoff
• پلتفرم: بازی شده روی PC و Xbox Series X
• دسترسی: اکنون روی PC (Steam)، PS5 و Xbox Series X/S (Game Pass) در دسترس است.

به عبارت دیگر، خیلی از اجزایی که تو این ماجراجویی مسابقه‌ای جهان‌باز می‌بینم، برام آشنا هستن. تو مسابقات باید حروف جمع کنی تا کلمه بسازی، مثل بازی Tony Hawk. با رفتن به زیارتگاه‌ها بخش‌هایی از نقشه یا رازهای اون آشکار میشه، چیزی که یادآور بازی‌های بزرگ یوبی‌سافت هست. وقتی وسط مسابقه هستی، مسیرهای جایگزین با نشانه‌های درخشان بسته میشن و تو با انجام حرکات خطرناک مثل پرش یا بازی با ترافیک بوست می‌گیری. یاد Burnout افتادم.

اما حقیقت اینه که Tony Hawk، یوبی‌سافت و Burnout تو جریان لحظه‌ای بازی دیده نمی‌شن. شاید بعضی وقت‌ها بخوای ببینی اما حس واقعی‌شون نیست. و با اینکه من عاشق Tony Hawk و Burnout هستم، این خبر خوبی برای Wheel World است. چون حس بازی کاملا متفاوت و خاص خودش رو داره. هیجان‌انگیز، سریع و در عین حال شخصی و به‌نوعی انسانی در مقیاس و تمرکز. در بهترین حالت حتی آرامش‌بخش هم هست. حتی وقتی روزت بد باشه، بازی کردن Wheel World می‌تونه حالت رو بهتر کنه.

و این به خاطر وسیله نقلیه‌ایه که در قلب بازی قرار داره. Wheel World داستان دوچرخه‌ها و دنیایی که بهشون وابسته‌ست رو تعریف می‌کنه. دین‌ها، خدایان و افسانه‌های باستانی درباره چرخ‌ها، زنجیرها و زین‌ها وجود داره. همه این‌ها به داستانی وصل میشه که تو توسط ارواح باستانی دوچرخه‌سواری انتخاب شدی تا آیینی فراموش‌شده رو اجرا کنی. این یعنی باید تو چند دنیای کوچک باز حرکت کنی، با گروه‌های مختلف مسابقه بدی و دوچرخه جادویی‌ای که قطعاتش پراکنده شده رو دوباره بسازی. همه این کارها رو با دوچرخه‌های عادی، نه موتور!

Wheel World می‌خواد به بازیکنان یادآوری کنه که دوچرخه‌های عادی حتی قبل از اینکه دنیای خیالی ساخته بشه، خودشون چیزهای عجیبی هستن. قهرمان بازی، کَت، وقتی روی دوچرخه‌اش مسابقه می‌ده انگار با اون وسیله یکی شده. دوچرخه مثل یه تکه کاغذ اوریگامی نازک و زاویه‌دار تو هم فرو رفته. موتوری وجود نداره اما تو ترکیب انسان و ماشین، حرکتی خلق میشه که مثل نسیمی روی پوست، مو و انگشت‌ها می‌پیچه و بهت یادآوری می‌کنه دنیا زنده و پویاست و تو بخشی از این زندگی.

کَت با تمرکز و اراده کامل به جلو نگاه می‌کنه. این عجیب هم هست چون دوچرخه تو رو محکم وارد دنیای واقعی فضا و زمان، محاسبه مسیر و تهدیدات روبرو می‌کنه، ولی همزمان تو رو به دنیای رویاها می‌بره. تو تبدیل به خطوط خمیده و کمان‌داری می‌شی، مثل نوک یه قلم جادویی که روی کاغذ رقابت می‌کنه. تو نقطه اتصال به زمین هستی ولی همیشه در حرکت مداوم.

این بزرگ‌ترین راز Wheel World هست. تو رو توی این دنیاهای باز رها می‌کنه – اولین و بهترین دنیا، چشم‌اندازی روستایی با حال و هوای ایتالیایی که انگار همکاری هنرمندانی مثل سزان و موبیوس باشه. درخت‌ها تیز و شبیه پرنویس هستن، تپه‌ها پر از تاکستان و تراکتورها کارتونی و عجیب. دنیا از مسیرهای چسبناک، خطوط پیچ‌درپیچ و خم‌های زیبا ساخته شده که تو باید با سرعت ازشون عبور کنی. دنیا برای پیدا کردن راه و مسیر تو ساخته شده.

این یعنی حتی وقتی مسابقه نمی‌دی هم دنیا سرگرم‌کننده‌ست. کار تو مبارزه با تیم‌ها روی جاده‌های باز و کسب اعتبار برای چالش‌های بزرگتره، اما خیلی وقت‌ها فقط تو Wheel World کاوش می‌کنی، دنبال مسابقات جدید، زیارتگاه‌ها، فروشگاه‌ها یا قطعات رایگان دوچرخه می‌گردی. این قطعات بهت اجازه می‌دن دوچرخه اولیه و خراب‌ات رو تکه‌تکه عوض کنی، چنگک‌ها، قاب، زین و غیره، و هر قطعه ویژگی‌های خاص خودش رو داره. این ویژگی‌ها روی همه چیز تاثیر می‌ذارن، از آیرودینامیک تا چسبندگی. بعضی قطعات مزایایی دارن که مثلا در شرایط خاص بوست رو پر می‌کنن.

هوشمندی این سیستم اینه که بعضی قطعات بهترن اما خیلی‌ها فقط متفاوتن. پس می‌تونی دوچرخه‌ات رو برای چالش‌های مختلف تنظیم کنی، بسته به زمین مسابقه، وجود مسیرهای مستقیم یا پیچ و خم زیاد. هر مسابقه چالش‌های متفاوتی داره، مثل قرار گرفتن در سه جایگاه اول، شکستن رکورد زمانی یا جمع کردن سه حرف K-A-T که تو مسیر پخش شدن.

اما همه مسابقات تو رو به اصول یکسانی دعوت می‌کنن که به روش‌های متفاوت چیده شدن. هر مسابقه معمولا با گروهی از رقیب‌ها شروع می‌شه که فرصت مناسبی برای گرفتن بوست برای جلو زدن از رقیب‌ها بهت می‌ده. اما باید بدونی کی بوست رو خرج کنی و چطور دوباره پرش کنی. باید مراقب پرش‌ها و میانبرها باشی. با پیشرفت بازی باید از ترافیک و پیچ‌های باریک فرار کنی و حتی با دوچرخه‌سوارهای مهاجم مقابله کنی.

این شاید زیاد به نظر برسه اما مثل هر یادگیری دیگه‌ای، Wheel World وقتی بهترینه که این مفاهیم رو خوب یاد بگیری و هر مسیر فقط بشه اون خطوط خمیده که بهت می‌گن کی بوست بگیری و کی رکاب نزنی و بذاری جاذبه کارشو بکنه. با اضافه شدن دنده‌ها باید دوباره یاد بگیری اما هنوز می‌تونی به اون حال و هوای زیبا و آزاد بازی برگردی.

البته بازی ایرادهای کوچیکی هم داره. مثلا امکان شروع مجدد فوری بعد از مسابقه نداره، ولی معمولا تو رو نزدیک جایی می‌ذاره که سریع می‌تونی مسابقه رو دوباره شروع کنی. همچنین اولین محیط بازی خیلی زیبا و آرومه و ممکنه بعضی‌ها از فضای دوم بازی که تاریک‌تر و شبیه به یک دنیای دیستوپیاییه خوششون نیاد.

گزینه‌های دسترسی Wheel World شامل تغییر میدان دید، حساسیت موس و لرزش کنترلره. اما جدا از این موارد، چیزهای کوچیک زیادی هست که Wheel World به زیبایی انجامشون داده. بسته‌های قطعات دوچرخه‌ای که منتظر کشف شدن هستن. جایی که از جنگل بیرون میای و روی ساحل ناهموار دوچرخه‌سواری می‌کنی. اینکه باید از دوچرخه پیاده بشی تا با آدم‌ها حرف بزنی. اینکه زیارتگاه‌ها با صدای ناقوس کوچیک دوچرخه فعال می‌شن.

چه بازی قشنگی! روی حس رکاب زدن تمرکز کرده که خیلی وقت‌ها تو بازی‌ها دیده نمی‌شه و از طریق اون تونسته هم کاوشی رویایی و هم رقابتی هیجان‌انگیز رو ارائه بده. Wheel World واقعا بازی خاصیه.

منبع : eurogamer